In de schoenen van mijn ouders ā over levenshouding, loyaliteit en het spoor van verlangen in loopbaanbegeleiding
- inge vangheluwe
- 5 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Ik zie het zo vaak. En als ik eerlijk ben: ik heb er zelf ook een tijd in gelopen.
Dat je leven ergens kloptā¦maar tegelijk ook niet helemaal van jou voelt.
Je doet wat logisch is. Wat verstandig is. Wat hoort.
En toch is er dat zachte wringen. Niet luid. Niet dramatisch. Meer een gevoel dat zich aandient als alles stilvalt.
Levenshoudingen die we overnemen van onze ouders
We nemen niet alleen jobs of opleidingen over.
We nemen levenshoudingen over.
Doorzetten.
Niet zeuren.
Dankbaar zijn.
Niet te veel vragen.
Het zijn geen foute houdingen. Integendeel.
Ze hebben onze ouders vaak ver gebracht.
Maar wat hen hielp om te overleven, helpt ons niet altijd om te leven.
Zonder dat we het beseffen, stappen we in hun schoenen.
We kijken met hun blik. We maken keuzes vanuit hun geschiedenis.
Niet omdat ze dat van ons vragen. Maar omdat liefde soms zo stil is dat ze plicht wordt.
Dingen die we doen uit trouw
Ik volgde ooit een opleiding met een vrouw die me is bijgebleven.
De dag na het overlijden van haar ouders stopte ze de zaak die ze van hen had overgenomen. Vijfendertig jaar had ze die gedragen. Vijfendertig jaar had ze gedaan wat nodig was.
En pas in haar vijftiger jaren begon ze aan wat ze als jonge vrouw al had gewild.
Dat verhaal blijft bij mij hangen. Omdat het zo weinig uitzonderlijk is. In mijn werk als loopbaanbegeleider kom ik dit zo vaak tegen :
Waarom wachten we zo lang?
Waarom zetten we onszelf zo makkelijk op pauze?
Wat drijft ons eigenlijk?
Misschien willen we tonen dat hun offers niet voor niets zijn geweest.
Misschien hopen we ā nog altijd ā op dat ene knikje, die goedkeuring.
Of misschien zijn we bang om ondankbaar te lijken.
Alsof kiezen voor jezelf automatisch betekent dat je iets afwijst.
Maar wat als dat niet zo is?
Wat als trouw zijn aan jezelf net een andere vorm van eerbied is?
Over plek en loyaliteit
In systemisch werk zie je het vaak gebeuren.
Kinderen die groter gaan staan dan hun ouders.
Die dragen, voortzetten, zorgen.
Niet uit arrogantie. Uit liefde.
Maar als je te lang op een plek staat die niet de jouwe is, wordt het stil vanbinnen.
Dan leef je correct, maar niet echt.
Je eigen plek innemen is geen breuk. Het is geen afwijzing. Het is zeggen: dit is mijn leven, en ik wil het ten volle leven.
Het spoor van verlangen
Tijdens mijn opleiding tot gecertificeerd loopbaanbegeleider deed ik een oefening: het schrijven van mijn levensboek.
Toen ik het nadien herlas, schrok ik.
In de eerste twintig jaar was ik niet de schrijver.
Niet het hoofdpersonage.
Sterker nog: ik was nergens te bespeuren in het boek.
Het ging over wat nodig was.
Over wat hoorde.
Over wie ik moest zijn.
En precies daar werd voor mij iets zichtbaar.
Onder al die lagen ā verwachtingen, loyaliteit, levenshouding āloopt vaak nog iets anders.
Een dun spoor.
Bijna uitgewist.
Maar niet verdwenen.
Het spoor van verlangen.
Dat wat er al was vĆ³Ć³r je wist wat nuttig was.V
oor je begon te voldoen.Voor je leerde aanpassen.
Daar ligt geen pasklaar antwoord.
Wel richting.
Oefening ā Het spoor van verlangen, een introductie in
loopbaanbegeleiding
Neem pen en papier.
Niet om iets op te lossen.
Wel om te luisteren.
Denk terug aan jezelf als kind van 7 a 12 jaar.
Niet zoeken.
Laat het komen.
Schrijf:
Dit deed ik graag, zomaar.
Deze levenshouding heb ik onderweg aangenomen.
Dit verlangen klopt nog steeds zachtjes aan.
En stel jezelf deze vraag, zonder ze te forceren:
Wat in mijn leven is echt van mij ā en wat draag ik uit trouw?
Leg het papier weg. Sommige dingen willen tijd.
Een uitnodiging
Als je voelt dat je werk niet meer klopt met wie je geworden bent.
Als je merkt dat je vooral volhoudt, maar weinig gevoed wordt.
Of als je ergens weet: ik ben mezelf onderweg kwijtgeraakt.
Dan hoef je daar niet alleen door te gaan.
In loopbaanbegeleiding maken we samen ruimte om te kijken naar jouw plek, jouw levenshouding, en het spoor dat jou richting geeft los van je ouders en hun pad.
Dat kan bovendien met loopbaancheques, waardoor dit traject toegankelijk blijft en behapbaar aanvoelt. Geen snelle antwoorden. Wel eerlijke vragen, op jouw tempo.
Misschien vraagt deze fase van je leven niet om meer inzet. Maar om meer waarheid.
En misschienā¦is dat niet het begin van een nieuw pad, maar het terugvinden van een spoor dat er altijd al was.
Opmerkingen